De manier waarop dr. Cosyns het euthanasie-thema steeds opnieuw en steeds driester bespeelt, roept bij velen vragen op. Misschien is een deel van het antwoord te vinden in het volgende:
In de aanloop naar de euthanasiewet van mei 2002 had ik als woordvoerder van onze beweging voor meer psychosociaal welzijn contacten met 35 federale parlementsleden. Eén van hen, een invloedrijk Vlaams lid van een vrijmetselaarsloge zei me toen dat vanuit een Franstalige loge beslist was de wet zonder amendementen op een ongebruikelijke manier door het parlement te jagen. De macht van de katholieke ziekenhuizen moest kost wat kost gebroken worden. Het ging niet om de inhoud, maar wel om het werktuig waarmee de macht van een ideologische invloedsgroep kon versterkt worden. In een mogelijke volgende legislatuur met christen-democraten kon dan eventueel wat gas teruggenomen worden.
De wet kwam er, met in de toelichting een aantal opmerkingen vanuit het gezonde humaan-christelijke verstand. Vooral naar niet-terminaal psychiatrisch lijden of depressiviteit hadden we aangedrongen op een humane bezinning over de benadering en behandeling van deze problematiek, in plaats van de totalitaire benadering à la Cosyns, Vermeersch en Co.
De paarse meerderheid hield stand. Zowel de geest als de letter van de wet werd systematisch verkracht door deze ‘groepsleden' met in hun kielzog een aantal naïeve en ondeskundige parlementairen. Cosyns moest het vuur aanwakkeren en de wet overtreden om die op nog meer ontmenselijkende manier te kunnen doen uitbreiden. Herinner je dat hij de wet onder veel mediabelangstelling reeds ‘toepaste' vooraleer deze in uitvoering kwam. Hij werd, ondanks klacht, ongemoeid gelaten.
Het gaat hier dus blijkbaar niet over euthanasie of palliatieve zorgen of over dr. Cosyns. Maar wel over wie wat wil bereiken en wie deze pion beschermt. Het is niet aan de doorsnee burger of journalist om dit uit te zoeken. Maar ik wou er wel even de aandacht op vestigen.
Jan Vanhaelen
1 juli 2007
In antwoord op uw artikel in De Standaard van vandaag, 20 september 2007, het volgende:
Wat zitten de Broeders van Liefde en Wim Distelmans en Jacinta De Roeck toch te bazelen over wilsbekwame of-onbekwame patiënten, jongeren of dementerenden, overplaatsing voor euthanasie naar andere ziekenhuizen enz. enz.? Er ‘verdwijnen' in België jaarlijks zo'n dertig, veertig psychiatrische patiënten door overlijden waarbij de doodsoorzaak als onbekend wordt opgegeven. Er sterven door toedoen van de psychiatrische hulpverlening meer dan duizend patiënten in psychiatrische behandeling te veel per jaar in ons land door moord, zelfmoord, familiedrama's, ongevallen, overmedicatie… Willen we eerst eens daarover praten en dan eens gaan kijken hoe we er nog meer het recht op leven kunnen laten omzeilen? Willen we eerst eens het recht op waardig sterven au serieux gaan nemen en, zoals het vroeger in onze geneeskunde in de praktijk beter gebeurde dan nu, met passieve euthanasie (in de echte zin van het woord) de echt terminale ongeneesbare patiënten met ondraaglijk lijden, stilletjes laten vertrekken, in plaats van hen aan allerlei dure machines en pillen en therapieën te onderwerpen? Maar dan moet eerst het debat ten gronde gevoerd worden over onze psychiatrische behandelingen die naar onze bevindingen, en die van professoren en wetenschappers over heel de wereld, eigenlijk nergens staan en niet eens op wetenschappelijke gronden berusten, laat staan dat ze een positieve resultatenbalans (voor dat kostenplaatje van meer dan 3 miljard euro per jaar voor België) zouden vertonen.
Jan Vanhaelen
20 september 2007
Als stichter-voorzitter van de vzw UilenSpiegel (thans Sarah Beweging) en in naam van de 250.000 Vlaamse” psychiatrische patiënten” distancieer ik me volledig van het Madpride-evenement van vandaag zaterdag in Brussel.
Er waren zaterdag in Brussel geen vijfhonderd deelnemers (zoals UilenSpiegel aankondigde in de kranten) maar wel een vijftiental leden van die vereniging naast een honderdtwintig holebi's en hulpverleners uit de psychiatrische sector. UilenSpiegel telt namelijk slechts enkele tientallen leden-patiënten.
Het getuigt van weinig respect voor de personen met een psychische problematiek deze te profileren als gekken en/of holebi's. Ook is het niet erg respectvol dat holebi's of mensen met een depressie of met een psychische problematiek bijna als vanzelfsprekend als psychiatrische patiënten bestempeld worden zoals dit hier door UilenSpiegel gebeurt.
Ik vraag me wel af waarom dhr. Daem zo sceptisch doet tegenover de hulpverlening en tegenover de psychofarmaca-industrie die dit evenement gul mee ondersteunen en met wie hij voortdurend rond de tafel zit?
Ik vind de ‘madpride' beschamend respectloos tegenover de duizenden onnodige doden die onze maatschappij in samenwerking met de traditionele bio-psychiatrie maakte in de afgelopen jaren.
Jan Vanhaelen
6 oktober 2007
Geen wonder dat het aantal adhd-diagnoses bij schoolkinderen stijgt (De Morgen 9 oktober 2007). De publiciteit voor deze “verzonnen ziekte” door de vzw ZitStil heeft de farmaceutische en de psychiatrische industrie geen windeieren gelegd. Het gebruik van adhd-‘geneesmiddelen' (eigenlijk verboden amfetamines) is verviervoudigd tussen 1999 en 2006 en het aantal psychiatrische opnames van jonge gebruikers van dit spul gaat langzaam maar zeker in dezelfde richting. Dus dubbele winstmarges!
Directrice Van Den Heuvel van de vzw Zitstil zegt eigenlijk zelf dat adhd (= een stempel =concentratiestoornis) nu meer opvalt en dat de ouders meer naar een specialist stappen omdat de moeders nu meer buitenshuis zouden werken dan vroeger. Wat bedoelt ze dan met ‘vroeger'? Tien, twintig, dertig jaar geleden??? Of bedoelt ze dat adhd ook veertig jaar geleden al even veel voorkwam, maar dat de moeders dat toen zelf meer opvingen? Of heeft ze het misschien toch over onze moderne manier van samenleven en is adhd dan toch een culturele kwaal en geen ziekte?
Zou mevrouw Van Den Heuvel eigenlijk wel goed weten waar ze over spreekt en waarvoor ze overal reclame gaat maken? Moet haar zin “Kinderen moeten nu veel zelfstandiger zijn en daardoor komt nu veel sneller naar boven dat het kind niet geconcentreerd is. ” eigenlijk niet zijn: “Kinderen moeten nu veel zelfstandiger zijn en daardoor zijn ze dikwijls minder geconcentreerd”?
En, dat er toch nog veel mensen door het leven gaan zonder het te weten dat ze adhd hebben, is dat eigenlijk geen zegen? Of maken we ze liever voorgoed kapot met lucratieve diagnoses en pillen? Het doet me denken aan een arts in het vroegere militaire keuringscomplex ‘Klein Kasteeltje' die me eens zei: “Er was hier een jongen, een boom van een kerel, en we hebben hier bij dit geneeskundig onderzoek in deze kazerne ontdekt dat hij een hersentumor had. En een maand later was hij dood; wat een geluk dat we dat hier ontdekt hebben en het hem verteld hebben, zodat hij wist dat hij ging sterven.”…..
Jan Vanhaelen
9 oktober 2007
Openbaarheid, onafhankelijkheid en helderheid in rechtspraak zijn onmisbaar voor de democratie.
Het proces van Hans Van Temsche werd meer in de media gevoerd dan in de rechtszaal. Het dient andere belangen dan die van de slachtoffers en de maatschappij, waartoe de dader ook behoort. Het interview in Humo (16 oktober 2007) bevestigt die denkpiste.
Jef Vermassen is een uitstekend strafpleiter. Hij kan met een treffend beeld, klare taal en gezond boerenverstand alle betrokkenen bij de rechtsgang én het publiek beroeren. Hij brengt hen dichter bij het raakvlak waar menselijkheid en gerechtigheid aanvullend in elkaar overvloeien. Maar waarom moet hij dat ook nog eens, vóór, tijdens en na zijn werkuren in de media overdoen?
In deze assisenzaak bleek onmiddellijk na de feiten reeds dat een bepaalde ‘hogere macht' het tot een monsterproces wou laten komen. Van Temsche was een racistische massamoordenaar, zoveel stond bij voorbaat vast.
De feiten zijn inderdaad gruwelijk. Maar hier werd een tweede keer een grens overschreden door diegenen die het leed van de slachtoffers, deze ontsporing van de dader en de verbijstering van de maatschappij zijn gaan misbruiken.
Waarachtigheid dat is waarvoor een jury zwicht , zegt Vermassen. Maar zwicht hij zelf wel voor waarachtigheid? Bleven eerder soms geen cliënten van hem in de kou staan, ondanks de aanwezigheid van harde waarachtigheid? Was het dan belangrijker voor hem tot dit soort ‘Vlaamse establishment' te blijven behoren? Of was het misschien onbelangrijk een ‘hogere macht' met de feiten te confronteren? En in welke sociale klasse plaatst u dan heel wat advocaten, rechters, politici, artsen, psychiaters…
Daarover zwijgt Vermassen in alle talen.
Als iedereen Jef Vermassen vergeten is, zal ik aan hem denken.
Jan Vanhaelen
19 oktober 2007
Mag ik even het artikel uit jullie krant van 17 oktober 2007 herschrijven.
Ik wijzig de inhoud helemaal niet, wel de toon en de interpretatie.
Drie op de vier van die één op zeven armen hebben een auto.
Vier op de vijf armen hebben een computer.
98% van de armen hebben een tv-toestel.
Bijna de helft van de armen heeft een eigen woning.
Bijna 93% van de armen heeft een bad, douche of toilet.
55,5% van de armen rookt meer dan gemiddeld.
25 % van de armen bespaart niet op reizen.
55% van de armen bespaart niet op vrijetijdsbesteding.
65% van de armen bespaart niet op gezondheidszorg.
47% van de armen bespaart niet op kleding of lichaamsverzorging.
72% van de armen bespaart niet op eten en drinken.
Ik leef dus, ondanks een redelijk pensioen, wel niet zoals de allerarmsten maar toch wel zoals de meeste armen.
Toen ik klein was, vijftig jaar geleden, leefde niet één op de zeven Belgen in armoede maar wel negen op de tien.
Honderd jaar geleden, toen mijn grootmoeder Woinke Turck zeventien was, was 99% van de mensen arm.
Besluit:
Armoede is een vals probleem.
Niet de armen zijn het probleem, maar wel de rijken.
De rijken dringen in België de anderen op hoe ze moeten leven.
De rijken bepalen in België wie er arm is.
Niemand hoeft eigenlijk arm te zijn in België, maar onze zorgstaat wordt gedirigeerd door de rijken (en hun hielenlikkers)…
Jan Vanhaelen
20 oktober 2007
PS: De cijfers van de FOD Economie kunnen met wat gezond verstand trouwens ook ernstig ontleed worden en dan krijg je wel helemaal andere resultaten te zien waaruit blijkt dat hier een vals armoedeprobleem gecreëerd wordt.