geopend gedicht aan dhr. H.Claus en zijn bewonderaars
het verdriet van België
het krapuul van Vlaanderen
arm Vlaanderen
geen sikkepit boven de spruitjeslucht
van Hollands kruideniersmentaliteit uitstijgend;
ieder met eigen volkje, eigen schaamlap
beurs en eigen groot gelijk;
opdringerig naar andersvoelenden
ei zo na zien toe te juichen
waar je die dan mee kan kloten;
vonken spuiend,
harde noten krakend
zinnen van woorden verkrachtend tot geouwehoer
huilend met de schelders in het stinkende salon;
eutanaziek verzilverend met oude haat bevuild
hautain en koppig aborterend
je doodgeboren kind;
arm Vlaanderen
God noch gebod
aan jou besteed
verdrink je in verzuild verdriet
van tricolore tranen
verstik je in je eigen kleed
van pillenparaplu's;
armzielig en armzichtig Vlaanderen;
je moest je schamen.
Jan Vanhaelen
29 maart 2008