Vandaag bloklettert De Standaard: “Mijn kind wil dood” en “Hoe wordt een kind zo ongelukkig?”
Het antwoord op deze vraag gaf Delphine Boël vorige donderdag al: “Heeft een koningsdochter dan niet het recht om triest te zijn?” en “Had ik mijn werk niet gehad, dan was ik in psychiatrie terechtgekomen.”
Onze actieve welvaartstaat met zijn extreme dualiteit, ontneemt kinderen het recht op gevoelens, op verdriet en dus ook op geluk. Aan de ene kant moet alles moet passen in het plaatje van geluk en genot, desnoods met geweld. En aan de andere kant moet alles kunnen, op alle gebieden, onder het mom van vrijheid. Zingeving?
De mens op zoek naar zichzelf is blijkbaar verloren gelopen in de voorbije kwarteeuw. De vrijheid van iedereen is de vrijheid van niemand geworden. En daarbij moet psychiatrie met pillen en therapie als vuilnisbelt fungeren, zoals een vooraanstaand Vlaams psychiater het twintig jaar geleden welsprekend uitdrukte.
Als we blijven geloven dat je alles kan oplossen en geluk kan kopen met pillen en geld, zullen er nog veel meer kinderen ongelukkig worden en dood willen. De vuilnisbelt is overvol, het vuil valt niet langer op te stapelen.
Jan Vanhaelen
Aan De Standaard-groep-kranten 12 april 2008