De moeder die vorig jaar in Nijvel haar vijf kinderen doodde is volgens het gerecht toch toerekeningsvatbaar bevonden. Gerechtspsychiaters kwamen tegen alle logica in tot deze conclusie. Ondanks het feit dat “mevr. Lhermitte al jaren angstig en depressief was en haar dossier leest als een aaneenschakeling van antidepressivakuren” (De Morgen, 7 februari 2008).
Wereldwijd zijn er talloze voorbeelden en studies waardoor aangetoond wordt dat o.a. precies antidepressiva dergelijke daden kunnen veroorzaken of uitlokken. Mevrouw Lhermitte kan logisch gezien dus niet toerekeningsvatbaar zijn. Hier wordt wellicht het aanzien van het medisch beroep, de psychiatrie en de psychofarmaca-industrie belangrijker geacht dan een goede geneeskunde en eerlijke rechtspraak.
De echtgenoot van deze vrouw heeft gelijk: “Zijn vrouw heeft de kinderen niet gedood”. De “schuld” ligt niet in de eerste plaats bij deze moeder. Maar wel bij de inwonende huisarts die een homofiele relatie had met haar man en die deze moeder medicatie bezorgde, bij de psychiaters die haar ‘behandelden', bij de firma's die deze moordpillen produceren en promoten en bij haar echtgenoot zelf. Deze moesten normaal gezien als toerekeningsvatbare mogelijke belangrijkere schuldigen eerst voor de rechter verschijnen. De moeder zelf, de zwakste schakel in deze keten, zou pas op de vijfde plaats ipv op de eerste plaats moeten komen.
Waarom moet een samenleving die dergelijke onredelijke relatietoestanden meer en meer tolereert en daardoor zelf eigenlijk onverdraagzaam en onleefbaar is, ingedekt worden door ‘professionele' gerechtspsychiaters? Waar zijn we eigenlijk mee bezig?
In een lezersbrief* in de media drukte ik dit reeds vorig jaar uit, maar nu blijkt onze rechtsstaat er nog erger aan toe dan ik dacht: men aanvaardt door deze uitspraken dat mensen onder invloed van medicatie moorden en dat medicatie niet als bijkomende verzachtende omstandigheid meer kan worden aangevoerd. Is het dat waar de industrie en het beleid naartoe willen?
* “Over de ware oorzaken en middelen zal met geen woord gerept worden door de gerechtelijke instanties en dus wellicht ook niet in de media. Omdat aan het heilige huis van onze actieve welvaartstaat, de farma en de psychiatrie niet mag geraakt worden. Welvaartstaat, psychiatrie en farma zullen zich nu over deze moeder ontfermen. Maar de kinderen zijn dood.
Symbolisch voor wat wij al een kwarteeuw aan het doen zijn . ”
Jan Vanhaelen
7 februari 2008
Ter informatie hierbij mijn lezersbrief die in april vorig jaar in “Het Laatste Nieuws” gepubliceerd werd. Het is dus nog erger gesteld met onze rechtsstaat en met gerechtspsychiaters dan ik dacht:
Vandaag vindt de reconstructie plaats van het Nijvels gezinsdrama waarbij vijf kinderen het leven lieten en de ouders, familie, vrienden en kennissen en een hele natie verweesd achterbleven.
Nog altijd hoor je in alle mediakanalen de vraag stellen: hoe kon dit eigenlijk gebeuren? Niemand heeft er een antwoord op en met de reconstructie hoopt men een beetje dichter tot de (juridische) ‘werkelijkheid' te kunnen doordringen.
Vreemd. Alle ingrediënten manifesteren zich overduidelijk en niemand wil ze zien of zelfs maar aanhoren.
De actieve welvaartstaat, een drukbezette toegewijde echtgenoot, vertegenwoordiger voor de farma, een dokter in huis, …. cultuurverschillen?
Hoe kan een moeder haar vijf kinderen op deze manier om het leven brengen?
Enkel en alleen omdat ze onder invloed van pillen was wegens haar depressie.
Hoe kunnen vijf kinderen van deze leeftijd op deze wijze een voor een om het leven gebracht worden?
Enkel en alleen omdat ze eerst met pillen verdoofd werden.
Hoogstwaarschijnlijk zal de moeder ontoerekeningsvatbaar op het moment van de gebeurtenissen verklaard worden wegens zware depressie. Maar over de ware oorzaken en middelen zal met geen woord gerept worden door de gerechtelijke instanties en dus wellicht ook niet in de media. Omdat aan het heilige huis van onze actieve welvaartstaat, de farma en de psychiatrie niet mag geraakt worden. Welvaartstaat, psychiatrie en farma zullen zich nu over deze moeder ontfermen. Maar de kinderen zijn dood.
Symbolisch voor wat wij al een kwarteeuw aan het doen zijn.
Jan Vanhaelen
Het Laatste Nieuws, eind april 2007