Hoog zelfmoordcijfer in Vlaanderen
Vlaams Minister van Gezondheid Vanackere, de Werkgroep Verder en de Raad voor Journalistiek wijzen de pers op hun verantwoordelijkheid bij het voorkomen van zelfmoordgedrag (kranten van 11 september 2007). De Eenheid voor Zelfmoordonderzoek aan de Universiteit Gent zegt daarop (De Morgen 11 september 2007) dat het taboe over depressie de mensen van de hulpverlening weghoudt en dat er daardoor precies zoveel zelfmoorden in Vlaanderen zijn. Samengevat zeggen de twee boodschappen samen dat men het zelfmoordthema minder en voorzichtiger in de media moet brengen, maar de mensen meer de weg naar de professionele hulpverlening moet wijzen en daar dus meer over praten.
Wij willen er op wijzen dat in de voorbije twintig jaar ook gebleken is dat hoe meer ggz- en psychiatrische hulpverlening en vooral hoe meer psychofarmaca (van gelijk welke soort) ingezet worden, hoe meer psychiatrische problemen en hoe meer zelfmoord we krijgen.
Er zijn de voorbije tien jaar talrijke congressen vanuit het beleid gehouden, verenigingen voor nabestaanden van zelfdoding opgericht, beleidsvoorstellen en maatregelen geweest. Niets heeft gebaat, integendeel. Wij zijn ook nooit als de enige onafhankelijke georganiseerde (en erkende) vereniging van de betrokkenen in Vlaanderen geraadpleegd.
Wij hebben nu al twintig jaar vanuit onze dagelijkse ervaring met zelfmoord en vanuit onze Sarah Beweging erop gewezen dat meer dan de helft van alle zelfdodingen in Vlaanderen het rechtstreeks gevolg zijn van ons systeem van geestelijke gezondheidszorg (ggz) en psychiatrie, samen met de mentaliteit van onze actieve welvaartsstaat waarin men alles, ook geluk en welbevinden, met geld en pillen denkt te kunnen kopen. Wij hebben alle wetenschappelijke bewijzen en getuigenissen en statistieken aangeleverd en de nodige ruchtbaarheid gegeven op alle mogelijke wijzen, zij het met zo goed als onbestaande middelen. Iedereen die verantwoordelijkheid draagt in deze, hebben we op hun verantwoordelijkheid gewezen.
Ik wens de Minister en de Raad voor Journalistiek en de Eenheid voor Zelfmoordonderzoek van de Universiteit Gent dan ook alle succes met hun doodgeboren kind waar ze het vandaag in de kranten over hebben. Zo lang ze niet willen verstaan wat wetenschappelijk en evident en humaan-christelijk op alle mogelijke manieren aangetoond is in binnen- en buitenland in verband met zelfmoord, zullen we geen stap vooruitgeraken.
Jammer, maar niets aan te doen.
Jan Vanhaelen
woordvoerder Sarah Beweging