We lezen in ‘De Huisarts' en in de kranten dat de decanen van de Nederlandstalige faculteiten geneeskunde zich verzetten tegen de plannen van Minister Demotte voor een regeling van de uitoefening van de gezondheidsberoepen. Ook de Vlaamse Vereniging van Klinisch Psychologen en bepaalde Vlaamse psychoanalitici kanten zich tegen dit KB van Demotte.
Vanuit onze Sarah Beweging hebben we dit dossier sedert meer dan tien jaar van zeer nabij gevolgd. Zowel de meeste groepen psychiaters als verscheidene psychologen- en psychotherapeutenverenigingen hebben nooit veel andere dan gezagsargumenten aangedragen om hun opvattingen over een 'ruimer psychosociaal model' en over 'evidence based medicine' te staven.
In feite gaat het bij deze brief van de decanen , net zoals al die jaren dat dit debat aan de gang is, over het feit dat de medische sector en in het bijzonder psychiatrie en geestelijke gezondheidszorg in België en vooral in Vlaanderen meer en meer gestuurd worden door de farmaceutische industrie . De meeste van hun projecten worden op een of andere manier gul ondersteund door de farma. Zelfs de meeste patiëntenverenigingen worden vanuit de industrie geleid. Dit is ondertussen, in navolging van vele buitenlandse wetenschappelijke studies, ook bij ons aangetoond in recente publicaties.
De argumenten van dhr. Bob Cools van de VVKP zijn naast de kwestie. De vraag is niet of het KB en o.a. de oprichting van een aparte Hoge Raad voor de Geestelijke Gezondheidszorg (beter zou zijn: ‘ voor de Geestelijke Gezondheid') opnieuw de scheiding tussen lichaam en geest gaat bevorderen, dit is gewoon een belachelijke verdachtmaking want net het tegengestelde wordt beoogd . De belangrijkste vraag is echter: heeft al wat nu onder de commerciële greep en de gezagsinvloed van de psychiatrische en farmaceutische industrie valt, wel met (geestelijke) Gezondheid te maken en hoort het eigenlijk grotendeels niet eerder thuis onder Welzijn?
Het zogezegde ruimere biopsychosociaal model heeft ten gronde aangetoond dat het niet opgewassen is tegen de problemen die zich in ons tijdsklimaat stellen: België telt volgens een Europese studie vijf maal meer psychiatrische opnames dan het gemiddelde voor Euopa (!) We slikken dubbel zo veel medicatie als in een goed vergelijkbare buurland. We zouden dus een veel beter en ruimer biopsychosociaal model hebben, maar wat blijkt? … we hebben dubbel zoveel zelfmoorden als in dat buurland en veel meer psychische, sociale en psychiatrische problemen.
Wij sluiten ons met onze Sarah beweging, als grootste erkende en gestructureerde basisvereniging die opkomt voor meer psychosociaal welzijn en voor mensen met psychiatrische en psychosociale problemen, dan ook aan bij het KB van minister Demotte dat de uitoefening van de gezondheidsberoepen regelt. Alhoewel het nog lang niet volledig beantwoordt aan de voorwaarden en mogelijkheden om een positief keerpunt te brengen in de benadering van deze problematiek, is het toch een serieuze stap in de goede richting. Wij sluiten ons ook aan bij de opvattingen van het zeer ruime Platform van Franstalige beroepsverenigingen, met duizenden psychologen en therapeuten, die de gefundeerde denkwijze van minister Demotte ondersteunen.
Ik hoop dan ook dat onze stem, die de mensen in dergelijke psychische, sociale en psychiatrische problemen totaal belangloos vertegenwoordigt, in het debat zwaarder zal doorklinken dan die van hen die hun beroeps- en financiële belangen uiteindelijk laten primeren op de belangen van de patiënt.
Jan Vanhaelen
ter info: Minister Colla werd eind jaren 90 opgeruimd via de ‘dioxine-crisis', nadat hij een gefundeerde en eerlijke wet op de patiëntenrechten voorbereidde en de echte betrokkenen bij het debat wou betrekken. We hebben dit verhaal in detail meegemaakt. Zijn ontwerp werd onder zijn opvolgster vervormd tot een soort charter waar je alle kanten mee op kan en dat de medische en farmaceutische wereld moest beschermen tegen afdwingbare rechten van de patiënten. In ggz en psychiatrie heeft de patiëntenrechtenwet het tegengestelde effect gehad: minder rechten en ook minder goede hulp. Toch biedt de wet op de patiëntenrechten als een soort charter of beginselverklaring van de rechten van de patiënt ook een grond van mogelijkheden voorde totstandkoming van betere wetten voor de bescherming van de patiënt in de toekomst (zie bv. Reeds onlangs: ‘medisch falen'), als het klimaat daartoe gunstig is.