Mei 2004 was ik al meer dan een jaar zwaar depressief. Tweemaandelijkse bezoeken aan de psychiater, die hooguit 10 minuten duurden, leverden niet meer op dan een nieuwe karrenvracht aan antidepressiva en slaapmiddelen. Elke dag hing ik als een zombie in huis rond, wachtend op de nacht die ook geen soelaas bracht. De zwarte tunnel leek eindeloos, nergens een lichtpuntje te bekennen. Dit hoefde niet meer!
In een krant zag ik een artikel over therapeut, Bob Vansant, waarin hij over zijn totaal andere aanpak van depressiviteit vertelde. Onder het artikel een website.
Op de site van Bob en partners ook informatie over kuur- en herstelvakanties op Lesbos. Leek me wel wat. Mailtje gestuurd, waarop meteen antwoord kwam. Ik kon nog mee naar Lesbos de laatste week van mei!
Waarom niet? Laatste poging, als dit niet helpt stap ik eruit.
Na een inderhaast geregeld kennismakingsgesprek met Bob en een hectische week waarin nog een vliegtuigticket moest worden besteld en de voorraden voor het thuisfront moesten worden aangevuld, kon ik eindelijk weg.
Samen met acht anderen en Bob op Lesbos, in een hotel vlakbij zee.
De eerste dagen waren een echte cultuurschok. Het hotel was prima en de groep viel erg mee; maar er waren geen bezienswaardigheden in de buurt, ik hoefde niks te regelen en niemand te ontlopen. Een hele dag teruggeworpen op jezelf, grote stukken van de nacht piekeren (ik was gestopt met slaapmiddelen).
Elke dag een thema met een causerie van Bob waarin hij theorieën en ideeën over oorzaken en behandeling van depressies opperde en waarin hij teruggreep naar ervaringen van de voorbije dag(en).
Elke dag ook een gesprek met Bob. Hoewel ik hem vooraf niet kende, vertrouwde ik hem vrijwel meteen.Wat ik bij anderen of zelfs alleen nooit kon, lukte bij hem wel: ik huilde tranen met tuiten; Ook de gesprekken met andere groepsleden - tijdens het ontbijt of de kuurbaden, voor of na een massage, op een terrasje, ... - hadden een therapeutische waarde.
Lesbos was een ommekeer ! Ik kwam zeker niet genezen terug, maar het was wel het begin van het genezings- en veranderingsproces.
Na Lesbos ging ik in therapie bij Bob in Antwerpen.
Na het zoek- en peuterwerk naar de oorzaken van de depressie, na een aantal moeilijke gesprekken met en een brieven aan nauwe familieleden kon de klim naar boven beginnen.
Bob luistert, geeft aan, stuurt, stimuleert en steunt !
Hij heeft nooit geprobeerd me terug te duwen in de verstikkende cocon van fatsoen en ongeschreven maar dwingende dorpsregels, maar hij doet er alles aan om de cocon mee te helpen afbreken zodat ik eindelijk kan proberen mezelf te zijn.
De weg is in slechte staat , soms val ik terug of trappel ik een tijdje ter plaatse maar ik kom er wel. De coach (Bob) blijft zijn vertrouwen uitschreeuwen dus strompel ik verder.
De tranen en de pijn zijn er soms nog maar er is ook weer licht en ik kan ook weer lachen zonder chemische hulpmiddelen.
Naar Lesbos ga ik zeker terug; ik heb nog een steen die ik moet weggooien.
An G.
Voor meer informatie over een kuur- en herstelweek te Lesbos: